Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

God, hoe moordend waren die enkele Jaren voor Lilly geweest I Van haar vroegere schoonheid waren nog maar de sporen over, hoezeer ze ook getracht had de verwoestingen, die de tijd op haar vroeger zoo pikant en aantrekkelijk gelaat had aangericht, weg te schmienken. En haar stem, wat was er met haar stem gebeurd? Want hoe had ook haar parelend-heldere sopraan geleden. Schorrig klonk ze en vaak sloeg ze over. Het was 'n geluid zonder charme geworden, vernield door overschreeuwing en vermoeienis. Ze moest het zelf weten, want door trucjes en gebaren en canailleuse maniertjes poogde ze aan te vullen en te doen vergeten, wat er aan haar zang ontbrak.

Siegfrieds weerzin verzonk in hart-brekend medelijden. Maar in ijzige onverschilligheid volgde het pubhek de voordracht. Op een der eerste rijen, waar 'n troepje jongelui zat, waarschijnlijk studenten, begon het luidruchtig te worden, 'n Dwaas, storend gelach grinnikte op als 'n bespotting, 'n hatelijke, luide grap aan het adres van de chanteuse internationale was de brutalere uiting van ongeduld en afkeuring. Toen Lilly haar chansonnette had geƫindigd en met 'n lach, alsof zij van de onderbrekingen niets bespeurd had, achter de schermen verdween, klonk maar 'nheel zwak beleef dheidsapplaus, maar luider op giechelde het hoongelach. Enkele goedhartige of niet veeleischende toehoorders protesteerden met 'n gerekt, vermanend gesus, doch de aanhang van het luidruchtige, eenigszins aangeschoten clubje groeide; de stemming werd merkbaar vijandig tegen de aftandsche zangeres.

Voor Siegfried was het 'n helsche foltering, 'n Koud zweet perste uit z'n lichaam, in machtelooze ellende balde hij z'n vuisten, dat de nagels scherp-pijnlijk drongen in z'n vleesch. Hij moest erkennen, de afkeuring was

Sluiten