Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdiend en nochtans smartte ze hem als trof de verguizing hem zelf. Tranen van deernis met Lilh/'s val brokten in z'n keel, brandden in z'n oogen. Er was op dit oogenblik maar één ding, dat hij vurig hoopte, namelijk, dat Lilly het bij dit ééne liedje zou laten en zich niet blootstellen aan nieuwe, vijandiger spot.

Echter, daar ving het magere orkestje weer aan. Siegfried ontstelde, of hij 'n heftigen stomp in de borst kreeg. Het was de wals uit „die tolle Amerikanerin'', waarmee Lilly vroeger zulk 'n uitbundig succes had geoogst. Zonder z'n toestemming liet Lilly dus het product, waarover hij zich thans schaamde, voortleven in obscure gelegenheden, die slechts door 'n minderwaardig publiek werden bezocht. Hij hield het niet langer uit; geruisenloos stond hij op, gereed om weg te vluchten. Doch reeds opende zich de voorhang van het podium, 'n Floers trok voor z'n oogen. Het leek hem, of thans in de creatie, waarin haar stralende, overmoedige jeugd triumfen gevierd had, nog scherper uitkwam, hoe verlept en verouderd Lilly geworden Was. Ze zong. Maar haar orgaan kon de moeilijkheden van het walslied niet meer overwinnen. Ze detoneerde, valsch schoot haar stem in de hooge noten uit. De spot in de zaal werd tot gejoel» men applausdisseerde honend midden in het lied en daar plots, snijdend als 'n gil, snerpte gefluit.

Doch Siegfried stond reeds in het gangpad tusschen de stoelen. De bezoekers knikten hem toe, lachten 'n opmerking tegen hem in 't voorbijgaan. Blijkbaar beschouwden ze z'n verdwijnen als 'n demonstatie tegen de valsch-zingende, zich aanstellende chanteuse internationale.

Siegfried evenwel hoorde of zag niets meer. Wankelend als 'n beschonkene verliet hij het zaaltje.

Buiten, in de guurte van den winternacht, die als

Sluiten