Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hier zijn inderdaad zwaarwegende laatste loodjes, die menigen toerist een zucht heeft doen slaken.

Voortgaande begint allengs een schemerig licht door het bosch te dringen; tusschen de takken worden in het Oosten lichtende streepen van roode wolken zichtbaar.

Het bosch wordt merkbaar lager en ijler.

Weldra, bij een zeer steil gedeelte van het pad, opent het zich en begint het vergezicht over laagvlakte en zee zich te ontrollen.

Ik ben aan den voet van den Kembar, den middelsten rij van kegels, die het vulkaangebergte bekronen.

De Widodaren of Ardjoeno, de hoogste, is ook de meest zuidelijke; daarnaast, maar veel lager en weinig uitstekend, staat de Bakal. Dan volgt de regelmatige kegel van den Kembar, die een ondiepen hoefijzervormigen krater draagt, wel begroeid, maar toch uit enkele punten nog rookende. Naast die kegel verheft zich een tamelijk vlakke top, ook wel de tweede Kembar genoemd en meer een voortop van den noordelijksten, den grooten kalen Welirangkegel.

Naar dien voortop voerde het pad en weldra was ik bezig een natuurlijken rotstrap te beklimmen.

Wel loopt men hier langs afgronden, maar zwarigheden biedt dat pad toch eigenlijk heelemaal niet aan. Komisch is het dan ook om in het verhaal over de bestijging, dat P. Heering in „1878 in de Gids schreef, te lezen van angstwekkende afgronden". „Hadden hij en zijn tochtgenooten", zoo schrijft hij, „dat geweten, ze hadden zich nog wel eens twee maal bedacht voor ze het gewaagd hadden". Afdalende lieten die reisgenooten zich met handen op koelieschouders steunen en met een slendang door een achter hun loopenden man ophouden!

Wat een bergbestijgers van het jaar nul, moeten dat wel geweest zijn?!

Bovengekomen voerde het pad bijna horizontaal door een steenwoestenij, langs een oude diepe kraterput, naar den rand van den grooten krater, in welks gapenden muil ik weldra stond te staren.

Zijn wanden vielen steil naar beneden; beneden lag de vlakke zandbodem nog in de schaduw, maar de tegenover mij oprijzende wand begon al door de eerste zonnestralen wit en geel op te blinken.

Sluiten