Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN SLAMAT-BESTIJGING.

S het enkel de zucht om tegenstellingen te zoeken, die sommigen telkens opnieuw drijft naar de hooge kratertoppen van Java's vulkanen? Het steeds weer opkomend verlangen van hen, die leven te midden van het eeuwige groen der weelderige, immer zich verjongende plantenwereld, om op

te gaan naar de plaatsen, waar, te midden van naakte rotsen en barre zandvlakten, gapende kraters met doodelijken adem alle plantenleven terugdringen, zoodat de liefelijkheid van het bloeiend leven vlucht en enkel de sombere doodschheid der vernielende vulkanische kracht heerscht; waar de rotswand zienderoogen verteerd wordt door de giftige sulpherdampen en gespleten wordt door de persing der heete gassen en waar het gemoed zich in beklemmende nabijheid voelt van de onderaardsche vuurhaarden, die gespannen zijn door onmetelijke krachten en niet sparen zullen mensch noch dier in hun woedende uitbarstingen.

Inderdaad, het is wel die zucht om de emotie der tegenstelling te willen doorvoelen, die hem de kracht schenkt voor den eindeloozen klim door het oerwoud, dat de vulkaanhelling bedekt; het is dezelfde aandrift als die, welke den reiziger van de bloeiende Alpendalen naar de ijzige sneeuwvelden drijft of die hem uit belommerde landouwen naar de barre woestijnen trekt.

Diergelijke overdenkingen gingen door mijn brein, toen ik in den avond bij stil kaarslicht eenzaam zat in het hutje, dat, daar hóóg tegen den Slamatwand, van takken en gras gebouwd was. Nevels, waaruit de regen drupte,, waarden, onder en boven, langs de helling, mij afsluitende van de overige wereld. Het eenvoudige maaltje was genoten; de rustplaats voor den nacht gespreid en de kleeren voor den volgenden dag waren klaargelegd. Door de reten in den graswand flikkerde de weerschijn van het vuur, waar-

Sluiten