Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wijlen van Schaik om, als eerste en geheel alleen, de verraderlijke hellingen en kammen van den Rindjani te bestijgen.

NAAR HET KRATERMEER, DE SEGARE ANAK.

Rijk van inhoud zou voor mij deze bergtocht zijn!

Nauw afgedaald van de grimmige krater van den hemelhoogen berg en nog vervuld van de allesomvattende panorama's, begon de afdaling naar het heilige meer en zijn wondervolle omgeving.

En wat voor een afdaling!

Uiterst steil is de geweldige westelijke wand van den Pléwangan en enkel een zigzag-pad met bijna loodrechte wendingen maakt het mogelijk om langs hem af de dalen.

Nevelen dreven om ons heen en vulden het reuzen-ravijn, zoodat wij niet zien konden, waarheen wij afdaalden en het ons voorkwam of wij van deze aarde afstegen naar een andere onbekende wereld, die door een wolkenbajert van ons gescheiden was.

Honderden meters waren wij op die wijze in den somberen wolkenafgrond afgedaald, toen wij op minder steile grashellingen kwamen, de nevels dunner werden en weldra het witte lint van een schuimende bergbeek op den bodem der kloof zichtbaar werd.

Het was de Koko Poeti, de door heete zwavelbronnen gevoede beek, die uit het meer komt en in wilde sprongen, bruisend door het geweldige ravijn, noordwaarts naar zee stroomt.

Lang duurde nog het loopen langs de groene grashellingen, tot wij na ruim twee uren den overkant bereikten, en na nog eenige stappen stond ik aan den rand van het water.

Wat is toch de photographische illustratie meestal een machtelooze poging om de majestueusheid en de liefelijkheid of de wisselende volheid van den levenden kleurenrijkdom en het geheimzinnig stemmingsvolle van zulk een eenzaam bergmeer aan den lezer duidelijk te willen maken en menig reiziger deed verstandiger met niet meer dan een simpel schetsje aan zijn beschrijving toe te voegen.

Een photo te maken, die inderdaad een werkelijk stemmingsbeeld weet weer te geven, dat kunnen alleen enkele photografen.

Sluiten