Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uitzicht was er niet en weldra kwam ik in den mist; maar dun waren de nevels en tot mijn hoopvolle vreugde meende ik een mindering van hun dichtheid te bespeuren. Daar die volgens mijn bergervaringen zeer wel bij het rijzen van de zon tot geheel verdwijnen kon overgaan, kreeg mijn goede verwachting een vloer van gemotiveerdheid, waarop ze lustig ronddanste, terwijl ik zonder ophouden opklauterde tegen de vrij steile helling, die genoeg vastigheid voor den voet aanbood om afwaartsche glijdingen, zoo gewoon anders in dergelijk vulkaanterrein, tot uitzondering te maken.

De rotspoort was al op een hoogte van ongeveer 3350 meter gelegen, dus op een, van Indisch standpunt uitgezien, niet onbelangrijke hoogte; hooger al dan den rijzigen top van den Ardjoeno; maar de kraterrand was nog 350 meter hooger. Die duizend voet klimmens over de open rotsige zijde van den kegel gingen dus door ijle luchtregionen; maar het is verwonderlijk, hoe die dunne lucht even goede brandstof voor de longen is, als de zware atmospheer der laagvlakte. Beneden een hoogte van 4000 meter merkt men doorgaans niets van de beruchte bergziekte, wiens symptomen anders den schadelijken invloed der luchtverdunning verraden.

De helling zette de longen echter voor een zwaren taak, want steil was ze inderdaad. Kwamen we op den eersten dag van onzen tocht zelden een hoogtelijn tegen, hier stapte men bijna van de eene tranche op de andere. De helling was gewoon bezaaid met tranches en ik moest aan dien stuurman denken, die voor het eerst in de poolzee moest navigeeren en er over klaagde, dat de zee stampvol meridianen was.

Mijn wandeling zal een vijf kwartier hebben geduurd, toen voor mijn voeten de helling als met een stomp mes afgesneden werd. De bodem zakte weg in het grijze niet van een nevelbajert die de nog over hem heen hangende rotsen in zijn bodemlooze diepte trachtte te trekken. Krampachtig hielden zij zich vast aan hun makkers, maar dreigende spleten gaapten al en met van doodsangst verwrongen trekken staarden zij in den afgrond, waarin zij onherroepelijk ter kwader ure af zouden storten.

Een doortastend militair, Wolff, die opdracht had op dezen bergtop een pilaar te bouwen, slaagde in het jaar 1885 daarin en vele jaren pronkte dat merkteeken van energie boven op Indië's hoogsten vulkaantop. Als

Sluiten