Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woestijn der Zandzee en de geheimzinnige bergen, die uit haar wijde vlakheid oprijzen; zij herzingen zacht den zang der casuarinen en herdenken, even sidderend, den donderenden stem van Bromo, den geweldigen.

Wij vertellen elkander weer van dien dag, toen de Tengger-wereld zich voor mij opende.

O, glorierijke dag! Dag van inwijding; dag van verwerkelijking!

Alles wat jarenlang als verlangen in het gemoed was gegroeid, gevoed door verhalen en beelden, ten langen leste was het geworden tot stralende werkelijkheid, waarbij alle verbeelding verbleekt was!

Ook ik was dan eindelijk opgestegen langs den beroemden Tenggerweg en had het karakteristieke, open bergterrein zich zien ontplooien; had de hindoedessa's als arendsnesten zien liggen op de hooge ribben boven de diepe ravijnen en had ten slotte het Sanatorium begroet, dat daar troonde als een bergs.lot op luchtige hoogte.

Lang geleden is het al! Langer dan het luttel aantal jaren, dat sindsdien verloopen is, zou doen denken, want veel is daar anders geworden.

Nog was het toen een ware reis om Tosari te bereiken; maar het was juist daarom nog vol van romantiek om eindelijk aan te komen in dat oord, waarvan zoo velen hadden geschreven en verhaald, waar de rozen bloeiden en de heliotropen geurden, de lucht onvergelijkelijk frisch was en het oog niet moede werd van het rondblikken over oneindige verten.

Als één familie waren de gasten in het eenvoudige huis; maar verdwenen is het, in rook en vlammen opgegaan en langs den grooten weg puffen thans met protserige proletengeluiden de auto's, die de beschermende haag, uit afstand en hoogte opgegroeid, ruw en meedoogenloos hebben neergehaald.

Vol van verlangen om door te dringen in het vurige hart van den Tengger, aangetrokken door de geheimzinnige witte wolk, die boven den groenen rand der berghelling ballend zich verhief, ging ik kort na het middagmaal alleen op weg, enkel vergezeld door een Tenggereesch jongetje als gids en na afspraak gemaakt te hebben, dat bultzak en mondkost naar de hut op den Moenggalpas zouden gebracht worden, om daar te kunnen overnachten.

Heerlijke wandeling over den hoogen, open bergweg!

Sluiten