Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als een koning voelt men zich, wanneer de blik zweeft over de diepe dalen met hun steile akkerhellingen, waarlangs de zich oplossende nevels wegvluchten en bij iedere bocht zich nieuwe perspectieven openen, verwacht wel, maar toch nog onverwacht van inhoud en vol van de bekoring van het nieuwe.

Maar afgunstig hielden de berghellingen de Zandzee voor mijn blikken verborgen en eerst op het allerlaatste moment, toen ik de pashoogte bereikte, kwam zij te voorschijn. Toen schoten mijn blikken uit als wild geworden door de ontzaggelijke ruimte, die zich plotseling voor hen opende, ze stortten zich in den gapenden afgrond en waren met één reuzensprong op den bodem van den enormen bergketel; vloden vliegensvlug over de vreemde, dof-metaalachtige vlakte en stormden op tegen de ribben van Batok en Widodaren; ijlden over de bergtoppen naar de wolken en dansten daar uitgelaten rond, tot ze plotseling voor de grimmige rookzuil, die zich wentelend en wielend boven den gapenden muil van den Bromo opbalde, terugdeinsden en als verschrikte kinderen weer bij mij terugkeerden.

Toen gingen wij er samen op uit.

Eerst de steile zigzag af.

Bij iedere wending scheen de zandbodem op te rijzen en allengs begon het oog groene vlekken als struiken te onderkennen; daarna onttrokken boomen hem aan mijn oogen, totdat ze bij de laatste wending plotseling weer te voorschijn kwam en nü in waarheid als een zéé van zand zich voor mij ontrolde.

Aangetrokken door haar machtige wijdte liep ik met vaart de laatste helling af en rende de vlakte in, dronken van ruimteweelde.

Maar weldra begon haar reusachtige uitgestrektheid zich voor mij te verwezenlijken en de geweldige hoogten der wanden, de vreemde regelmaat van den Batok-kegel en de doodsche stilte, die in haar eindelooze leegte heerschte, legden zich over mijn uitgelatenheid als een kille, wolkenschaduw over een warm lachend landschap. Mijn rennen werd loopen en mijn loopen weldra geregeld marcheeren langs het spoor door vele voetstappen in het zand getrokken, als een karavaanweg door den woestijn.

En, in waarheid, het is een woestijn te midden van het eeuwige groen der tropen, als weggehaald uit de Sahara door den grooten Tengger-geest

Sluiten