Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vlam en vlogen met doffe knallen vurige lavabrokken, die rondöm kletterend neerploften en overal waar zij neervielen rookpluimen achterlieten.

Uit de vurige vlammentong wentelde met hevigheid rook op, die, al opwielend, dikker werd en hét zware rookschild, dat den berg overdekte, voedde.

Asch en gruis viel uit de over mij heen dwarrelende wolken en kletterde op mijn hoed neer.

Bij iedere nieuwe uitbraking dreunde onder mijn voeten de aanhoudend trillende bodem.

De zon ging onder en vaal werd het daglicht, verduisterd door den rook en verschrikt terugwijkend uit den helschen trechter, waar de loeiende en laaiende vlam oplichtte en de uitgeworpen bommen hun gloeiing sterker lieten zien.

Daar stond ik alleen aan den rand van den afgrond, die door de gloeiende put rechtstreeks naar het vurige binnenste der aarde voerde! Door de met razende kracht uitgestooten vlam heen, zag ik de tot reuzenspanningen samengeperste, intens heete gassen, die haar, onder mijn voeten trillend, lichaam vasthoudt en in de met doffe, dreunende slagen uitgeschoten roodgloeiende lavabrokken, den infernalen gloed van het magma, dat haar zwaar lijf vult.

Niet meer de milde moeder aarde zag ik, de liefelijke moeder, die de lachende landouwen en de blauwe zeeën draagt, maar de vurige planeet, die zich opgebouwd heeft uit kosmische stoffen, de zonnedochter, die, oud geworden, met haar laatste krachten zich verdedigt tegen de verkilling van den onafwijsbaren ouderdom.

Dat laaien en loeien, rooken en dreunen, het was het leven va«. den kosmos, dat in de barnende zonnen hoogtij viert en dat ver is van alles wat menschelijk is. Daar heerschen warmtegraden, daar zijn spanningen en persingen, onvoorstelbaar voor ons menschen.

En toch stond ik, in mijn nietigheid, eenzaam en alleen, aan den rand van den bodemloozen put, die daarheen voerde en meende uit de hitte van de vlam, die den rand van het gat deed gloeien en het geweld, waarmede de lavabommen werden uitgeschoten, die kosmische temperaturen en spanningen te kunnen begrijpen.

Klein, angstig klein, voelde ik mij in de overweldigende nabijheid

Sluiten