Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

denkkracht hier vaak de uiterste spanning beproeft om in woorden uit te drukken, wat haar, als in visioen, van het eeuwige en onzienlijke is geopenbaard.

De dichter, — ik herinner mij niet juist, of het Von Eichendorff of Brentano is, — gewaagt van een lied, dat in de dingen slaapt.

Schlaft ein Lied in allen Dingen,

Die da traumen fort und fort, Und das All fangt an zu singen,

Trifist du nur das Zauberwort."

Welnu, Pythagoras behoort tot de toovenaren onder de menschen, die het verlossende woord heeft gesproken, dat het sluimerende lied "heeft wakker gemaakt. Of neen, het lied sluimert niet en de dingen zwijgen niet; het heelal dreunt van het gezang der sferen, dat begin noch einde heeft en dat in eeuwige harmonie eeuw in eeuw uit voortgezet wordt. De menschen, die in de disharmonieën en tegenstrijdigheden van dit aardsche bestaan zijn bevangen, zij hebben ooren, maar hooren niet; bij hen is geen rede om te verstaan, en geen verstand om op te merken.

Doch Pythagoras, van een geheimzinnig heimwee naar de klanken der eeuwigheid vervuj£ weet de stilte te bereiken, waar het verward gedruisch der alledaagschheid zwijgt, en daar verneemt zijn luisterend geestesoor wat geen oor ooit heeft gehoord en in geen menschenhart is opgeklommen en hij heeft iets van de eeuwige dingen leeren verstaan. En nu laat die eeuwige harmonie der sferen hem niet meer los; voor altijd heeft zij beslag gelegd op zijn persoon, op zijn denken, op zijn doen. Van nu aan heeft hij slechts ééne roeping te vervullen, namelijk: de harmonie des heelals in zijn persoon, in zijn leer, in zijn werk tot openbaring te brengen.

En hij vervult die roeping. Zooals van zelf spreekt, doet hij dat met de middelen, die hem ten dienste staan, met de beperktheid van het milieu, waarin hij is geplaatst, en van den geestelijken gezichtseinder, die zijn denken en betrachten omspant; maar de hoofdzaak is, dat hij aan die roeping getrouw is bevonden. Daarom is,

Sluiten