Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot zijne veroordeeling heeft medegewerkt. Dat deze, toen hem volgens oud gebruik werd toegestaan, zelf zijne straf te bepalen, levenslange verzorging op staatskosten in het prytaneum bedong, beleedigde en verbitterde de rechters en bracht hen er toe, bet doodvonnis uit te spreken over den man, die steeds de tegenstander der Sophisten was geweest.

Ongetwijfeld ware Sokrates te redden geweest, indien hij naar de dringende vertoogen zijner vrienden had willen luisteren. Dan ware hij ontvlucht ; want men zou hem dat niet belet hebben en hij had, wel is waar in ballingschap, maar dan toch in vrede zijn leven kunnen eindigen. Maar hij, die steeds tot gehoorzaamheid aan de overheid had vermaand, weigerde volstandig hare bevelen te overtreden, al zou hem dat dan ook het leven kosten. Zijn onwankelbaar vertrouwen op de Godheid en haar leidingen, maakte het hem licht, het aardsche bestaan af te leggen, nu hij meende, dat zijne taak hier beneden geƫindigd was.

Bij Plato vinden wij het uiteinde van Sokrates uitvoerig verhaald. De gesprekken, tusschen hem en zijn vrienden, die hem in de gevangenis bezoeken, op dien laatsten dag zijns levens gevoerd, handelen over de onsterfelijkheid der ziel. De gedachtengang m die gesprekken moge het werk van Plato zijn, de bijzonderheden die hij mededeelt aangaande de stervensstonde des meesters vormen een zoo treffend en aanschouwelijk tafereel, dat zij wel afkomstig moeten zgn van een waarheidlievend ooggetuige.

In zijn klassieke soberheid luidt het aandoenlijk verhaal aldus: Nadat Sokrates aldus gesproken had, zei Kriton: Het zij zoo, Sokrates; maar wat hebt gij dezen of mij op te dragen omtrent uwe kinderen of omtrent iets anders, waarmede wij u het meeste genoegen zouden kunnen doen? - Niets nieuws, o Kriton, maar hetzelfde wat ik altijd zeg: namelijk dit, dat gij door voor u zelf te zorgen, mij en den mijnen en tevens u zeiven het meeste genoegen zult doen, wat ge ook moogt verrichten, ook al wordt het thans door u niet beloofd; doch dat ge daarentegen, indien gij u zeiven verwaarloost en niet als het ware in uw leven het

Sluiten