Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vleesch. Hij was zulk een streng vegetariër, dat hij gedurënde zijn laatste ziekte volstrekt weigerde, een geneesmiddel in te nemen, 1 dat dierlijke bestanddeelen bevatte. Zijn nachtrust beperkte zich tot weinige uren; een overdreven preutschheid deed hem bezwaar maken tegen het nemen van een bad, al onderwierp hij zich dan ook dagelijks aan koude wasschingen. Hij was er niet toe te bewegen zich door een schilder of beeldhouwer te laten vereeuwigen; want, zoo sprak hij: „is het al niet erg genoeg, het schaduwbeeld te moeten dragen, waarmede de natuur ons heeft omhuld? En dan zou het de moeite waard zijn, een schaduwbeeld van dat schaduwbeeld, als iets bezienswaardigs, aan volgende geslachten te vermaken?" In weerwil van dit ascetisme, dat Plotinus met de Nieuw Pythagoreeërs gemeen had, was hij toch zeer toegankelijk voor vriendschap, die hij hooger stelde dan de zinnelijke hefde, welke hij niet aarzelt met den naam van „zonde" te bestempelen. Verscheidene onder zijn vrienden, droegen, wanneer zij hun einde voelden naderen, aan Plotinus op voor hunne zonen en dochters, en tevens voor hunne nalatenschap, zooals zij het uitdrukten, „een heilige en goddelijke wachter" te zijn. Voor dergelijke weezen zorgde hij dan met de grootste trouw en toewijding, beheerde hun vermogen met de onbaatzuchtigste nauwgezetheid en nam hunne opvoeding ter harte, alsof het die van zijn eigen kinderen betrof.

Steeds was hij bereid hun, die dat begeerden, hulp en bijstand te bieden. Bekend staande als zacht van gemoed en tevens als onkreukbaar rechtvaardig, werd hij bij geschillen vaak tot scheidsrechter gekozen. Toch kon hij, na een verblijf te Rome van 26 jaren, naar waarheid getuigen, geen enkelen vijand, maar vele vrienden en vereerders verworven te hebben. Wars van alle uiterlijkheden en feestgepraal, was hij er toch op gesteld, den geboortedag van een Sokrates of een Plato met een feestelijk maal, met offers en dichterlijke voordrachten plechtig te gedenken.

Deze man, die steeds met zijn geest in een wereld van verheven idealen verkeerde, stond tevens bekend om zijn groote scherpzinnigheid en menschenkennis. Ook menige plaats in zijne

Sluiten