Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i. HET CHRISTENDOM.

Bestaat er, zoo zou men kunnen vragen, voldoende aanleiding om bij de behandeling van de geschiedenis der wijsbegeerte opzettelijk stil te staan Bij het christendom? Want hoe uiteenloopend de meeningen aangaande het christendom zijn, er is zeker wel niemand, die aan dat verschijnsel op geestelijk gebied de beteekenis zal hechten van te zijn een philosofisch stelsel. Men heeft velerlei dingen bij Jezus gezocht, of gemeend bij hem te vinden. Menigeen heeft hem den stichter van een nieuwen godsdienst, den verkondiger eener nieuwe zedenleer genoemd; doch hem onder de wijsgeeren te rangschikken, is, voor zoover ik weet, nog door niemand ondernomen, zelfs niet door Rousseau, toen deze in eene beroemd geworden bladzijde zijner ‚ÄěConfessions" het waagde, tusschen hem en Sokrates eene parallel te trekken.

Toch, zoo meen ik, bestaat er inderdaad aanleiding om in een historisch overzicht van de geschiedenis der wijsbegeerte opzettelijk stil te staan bij het christendom. Want denkt men het christendom weg, dan vertoont zich een hiaat, die zich niet gemakkelijk laat vullen. Wij zouden dan, na onze aandacht bij het Nieuw-Platonisme te hebben bepaald, moeten stilstaan bij de grootsche wijsgeerige figuur van Augustinus, die stuur en richting heeft gegeven aan het Middeleeuwsche denken als nagenoeg geen ander. En al treffen wij bij Plato, de Stoa en Plotinus wijsgeerige denkbeelden aan, die wij bij Augustinus terugvinden en zonder welke Augustinus niet begrepen kan worden, toch zou diezelfde Augustinus ons een raadsel blijven, indien wij geen rekening hielden met zijn christen-zijn. Zoodra het christendom optreedt als wereldbeheerschende cultuurmacht, doet het zijn invloed onmiskenbaar gevoelen op het gebied van het wijsgeerig denken. De christendenker heeft

Sluiten