Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehouden. Werd morgen aan den dag alles wat in ons denken en waardeeren, alles wat in onze zeden, gewoonten, instellingen en wetten aan de christelijke religie herinnert, eensklaps uitgeschakeld, dan zou onze betrekkelijk geordende samenleving terugzinken in den chaos.

Zal het christendom als religie en wet op den duur in staat zijn dezen zijn invloed te bhjven handhaven? Letten wij op de teekenen des tijds, dan bestaat er, meen ik, gegronde reden om dat te betwijfelen.

Niets is op den duur bestand tegen de macht der waarheid; en daarom moet het hedendaagsche christendom, ondanks de goede en voortreffelijke elementen, die het bevat, ten slotte te gronde gaan aan zijn innerlijke onwaarachtigheid.

„Gij zijt het zout der aarde. Indien het zout smakeloos wordt, — -waarmede zal gezouten worden? Het deugt tot niets meer dan om buiten ge worp en en van de menschen vertreden te worden", dit woord van Jezus moet en zal bevestigd worden.

Ik zal niet beweren, dat het zout reeds volstrekt smakeloos geworden is; doch het heeft zijn oorspronkelijken smaak niet behouden. Het heeft een bijsmaak gekregen, waaraan de gebruikers reeds zoo gewend zijn geraakt, dat de meesten de herinnering aan den echten smaak hebben verloren. Wat oorspronkelijk Blijde Boodschap was, is wet, wat oorspronkelijk leven was, is leer geworden. Het „woord des levens" is geworden een stichtelijke, stemmingwekkende toespraak; spontane openbaring van intuïtieve kracht tot redding en genezing is verwaterd tot een druk gedoe van maatschappelijk weldadigheidsbetoon en kerkelijke armenverzorging; en het noodlottigste is wel dit, dat deze afval en ontaarding over het algemeen niet als zoodanig wordt erkend, dat men de woorden en termen van het oorspronkelijk Evangelie gebruikt en hanteert, alsof zij nog altijd de dragers waren van hun oorspronkelijken inhoud; dat ,men wedergeboorte noemt wat geen wedergeboorte, Koninkrijk Gods wat geen Koninkrijk Gods is, dat men leven in den hoogsten zin noemt, wat inderdaad niet meer is dan een krampachtige

Sluiten