Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, dat zeg jij, maar intusschen ben je er óók al in geen jaar of vijf geweest. Om op m'n verhaal terug te komen; toen ik de beesten had ging ik op reis om haar te zoeken. Op die reis zijn er vier bezweken. In Petersburg stierf de eerste, vermoedelijk van de kou; in Stettin beet een kat in het hotel er een dood; in Nice sloeg een bullebak van een Amerikaan er een met z'n wandelstok tot morsel, denkend dat het een rat was; tenminste dat zei hij later, toen hij op het politiebureau verbonden werd, nadat ik hem een spuitwaterflesch in zijn houten mombakkes had gegooid; en in Buenos-Aires — ja ik ben haar tot in ZuidAmerika achterna gereisd — heeft er een, in een onbewaakt oogenblik van m'n whiskey gedronken en is er in gestikt. Nu heb ik nog Loucky en Moucky, die zijn taai, en ik let goed op ze, weet precies hoe ik ze behandelen moet."

De beestjes zaten weer bij ons op den tafel, lieten zich streelen door de rondloopende mondaines, voor wie wij beiden het middelpunt van belangstelling waren.

„Nee, geen aardbeien, Loucky, je weet dat je daar buikpijn van krijgt," en John nam den kleinen, langstaartigen aap de gestolen vrucht uit de pootjes.

„En heb je die Jeannette nu nooit ontmoet op al die reizen?"

„Nee, altoos misgeloopen. Of ik kwam net te laat, of ze was nog niet aangekomen en bleef weg omdat ze ergens op reis was met den een of ander. Zoo nu en dan was ze maandenlang heelemaal zoek. Trouwens, laat ik eerlijk zijn; zélf ben ik ook vaak blijven hangen, je begrijpt, dat ik met die aapjes niet veel belangwekkende conversatie heb," en zacht glimlachend staarde hij voor zich uit, in herinnering van de vele liefdeavonturen die hij zoo, al reizende, had gehad: toen vervolgend: „Maar nu zit ik haar dicht op de hielen. Ik weet beslist dat ze pas in Milaan is geweest, zoo, op een doorreis. Misschien is ze

Sluiten