Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niets aan veel zelf verdiend geld, als je het niet weet uit te geven .... Rentenieren is stom, onbenullig, dat kan iedereen. Een paar jaar hard werken als een paard, en dan ook een paar jaren aan èl je grillen voldoen, dat is het leven zooals ik het begrijp. Je verveelt je tenminste niet. Het is een spórt, je in zoo kort mogelijken tijd er boven op te werken; het is een kunst om met goeden smaak en in goeden toon jezelf te ruineeren. Geld dat je aan spel en drank uitgeeft berouwt; wat een vrouw, een vrouw met véél grillen, met véél smaak, met véél weeldelust je kost, dat berouwt nooit. Nu heb ik al ruim vier jaar lang me vlot gehouden, het wordt waarachtig tijd dat ik weer gauw ergens aan den wal raak. En dézen keer zal het erger zijn dan ooit, daarvoor ben ik te lang op mijn manier soliede geweest."

„Arme kerel," zei ik, ondanks mezelve. Hij keek me even aan, met een half weemoedigen, half spottenden glimlach.

Toen namen we afscheid, want het was bij drie uren in den morgen en ik moest dien ochtend vroeg uit de veeren. Overigens begon John met belangstelling naar een overbuurdame te kijken, die hem toelachte. De aapjes, tegen elkaar aangeleund, sliepen in een verfrommeld servet, de lange staarten afhangend langs de tafel.

Den volgenden dag was John uit zijn hotel verdwenen, maar eenige dagen daarna, toen ik toevallig in Venetië kwam, ontmoette ik hem al slenterende op de piazza San Marco, in gezelschap van een wondermooie, hooge, slanke vrouw, lenig van bewegen, koel-voornaam in haar gebaar. Het was een opvallend harmonieus paar. Ik groette, John wenkte:

„Je te présente mademoiselle Jeannette de Nice," en in zijn stem was de rustige zelfingenomenheid van iemand, die bereikte waar hij zijn zinnen op zette.

We gingen zitten bij Florian en uit haar sac a main haalde ze met lief koozend gebaar Loucky en Moucky, die taartjes te

Sluiten