Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONTGOOCHELING

HIJ was al een uur te vroeg in het spoorhuis. Een en al zenuwachtigheid en opwinding liep hij op en neer over het perron, waar hij straks den trein verwachtte. Wel tienmaal had hij het aan verschillende witkielen en ambtenarengevraagd, de trein van 9.58 uur uit Rotterdam, waar die vóór zou komen. En hij was telkens een beetje beduusd geweest, wanneer men hem het perron wees, waar toch met groote letters stond „Richting Amsterdam." Dat begreep hij niet, maar hij dorst niet nog eens te vragen. Telkens keek hij naar de klok, rekende uit hoeveel minuten hij nog wachten moest, de kwartieren kropen tergend langzaam. Aan het buffet zou hij nog wel een kop koffie willen koopen, maar als je eenmaal binnenstond raakte je weer met die duivelsch ingewikkelde perrons in de war. Nee liet hij daar maar wat gaan zitten.

En op de bank gezeten stak hij een versche sigaar op, haalde nog eens den laatsten brief van zijn zoon uit den zak:

Beste vader,

Eindelijk ben ik terug in het land. Dinsdag, om 9.58 uur kom ik uit Rotterdam een paar dagen over, met m'n vrouw en kinderen. We logeeren natuurlijk in een hotel, want u kunt al die herrie niet thuis hebben. Jammer dat m'n vrouw en kinderen alleen maar Engelsen, of beter Amerikaansch praten, maar u zult ze toch wel heel aardig vinden. Ik ben erg blij, dat ik u terug zal zien, beste vader, en eer ik weer terug ga naar Amerika zullen we een prettig en tijd samen hebben.

Tot overmorgen, je zoon

Frederik.

Glimlachend stak hij den brief weer in z'n zak. Negentien jaar was het haast geleden, dat moeder en hij hun zoon hier op

Sluiten