Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opeens schrok hij op, de trein moest dadelijk binnen komen. Hij trok z'n das recht, stofte de omslagen van z'n jas af .waarop trotsch de Weine Willemsorde uit z'n Indische jaren prijkte. Hij had z'n beste spullen aan, in vol tuig was hij nog wat netjes.

De trein stoomde binnen. Uit het gedrang zag hij opeens z'n zoon opdagen, groote stoere kerel, grijs al aan z'n slapen, een houten stuggenAmerikaanschenkop.gekleedalseenEngelsche modeplaat. Een vrouw volgde hem, een vrouw in een opvallend licht pakje, een diep ingesneden blooten hals met gouden sieraden, een reusachtigen veerenhoed op. Aan elke hand leidde ze een kind in grappige wijdevuurroode mantels,roode vilthoeden op het kortgeknipte pagehaar. Als een vorstin, ongenaakbaar, een verveelde en hooghartige uitdrukking op het gelaat, liep ze door de menigte.

„Dag vader", zei Frederik en knelde hem de hand dat het pijn deed. „Vader—wat zie je er kranig uit, en best hoor. Hier is m'n vrouw, en dat zijn m'n kinderen, John en Mary.'

De vrouw gaf hem een slappe hand, keek met een gemaakten glimlach langs hem heen — de kinderen waren toeschietelijker. Maar terwijl dit allemaal gebeurde schoot opeens het besef bij hem op, dat ze hem een ouderwetsch, belachelijk mannetje vonden, het bezoek aan hem als een noodzakelijk kwaad beschouwden. Frederik was wel hartelijk, doch z'n vreugde over het wederzien scheen getemperd, door de houding van z'n vrouw, een onwillekeurige verlegenheid over het wezen en

voorkomen van zijn ouderwetschen vader. De oude zag het opeens fel in, besefte den toestand ten volle en de mooie Engelsche zinnen bleven hem in de keel steken.

„ ... ... . , , .• r . tM t? ] shi I

Z/Wijgend liep hij met naar net perron ai, terwijl i reuwi^ voor de koffers achterbleef. Beneden stapten ze in een auto. Hij,

besluiteloos, bleef er naast staan, tot Frederik kwam, nem er haast induwde. Het was de eerste maal in z'n leven, dat hij in

Sluiten