Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

men" zou een drie kolom vrij moeten blijven voor de rede in de Albert Hall.

En weer ging hij naar beneden, waar de stapel telegrammen met de minuut groeide. Er was een „twenty first Albert Hall summary" gekomen. Maar het eerste ontbrak nog en geen van beide konden ze raden wie er het woord voerde.

Ze bleven vertalen tot twee uur. Toen kwam de meesterknecht vragen of al dat zetsel van die rede mee mocht in de posteditie, de uitgaaf, die vroeger gedrukt wordt voor de lezers in de provincie. Nee — het kon niet. Wat had je aan een rede, waar het begin en heele tusschenmoten aan ontbraken.

De collega van den vroegen dienst en de binnenlandman gingen naar huis. Hij zat alleen, rammelde op de schrijfmachine, vertaalde het slot, „Twenty fifth and last Albert Hall summary", vertaalde tusschenmoten, loerde of van den volledigen tekst misschien ten minste het begin binnen kwam. Maar neen, het bleef hardnekkig weg.

Toen — in de kamer daarnaast — ging hard een telefoonschel, de koersen van de New-Yorksche Beurs die telefonisch uit Amsterdam werden opgegeven. Met den beugel aan de ooren gesloten, terwijl het gebouw raasde en dreunde van de rotatiepers, die de post-editie begon te drukken, schreef hij op, wat de stem van verre dicteerde: oats steady, wheat barely steady, corn weak... lOVs OOVs 03en zoo meer een lange reeks cijfers, die achter de koersen ingevuld moesten worden.

Dan maar weer vertalen. Z'n vingers deden zeer van het geklepper op de toetsen, z'n boterham stond onaangeroerd, de koffie werd koud. De zinnen hepen moeilijk soms, er waren woorden, waarvoor je zoo gauw geen behoorlijkNederlandsch kon vinden, er waren uitdrukkingen, die omschreven moesten worden. Hemel, wat een leuterrede! Wie zou het zijn? Lloyd George, Asquith, Smuts? Het begin zou wel straks komen. Hij 44

Sluiten