Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genomen en toen hij ze weer in elkaar wilde zetten ontdekt, dat minstens de helft der moeren en boutjes spoorloos verdwenen waren. Hij vond ze later in zijn vestzak terug, toen hij den volgenden morgen bij ons ontbeet.

Daarop had hij, ter afwisseling, eens den cylinder afgeschroefd en begon — kwaad geworden omdat hij het ding er niet meer op kon krijgen — een worstelpartij met de heele motorfiets, waar nu eens deze, dan weer hij de overhand kreeg, tot zij tenslotte het meeste volhoudingsvermogen bleek te bezitten. Toen hij dit uitgeput toegaf, was de schemering gevallen en eer hij genoeg moed kon scheppen om den strijd te hervatten en blutsen te slaan in ruil voor builen die het buitelende gevaarte hem nijdig mepte, — washetstikkedonker geworden. Voor geld en goede woorden had toen een boer de twee kapotte wezens op zijn kar genomen en naar Apeldoorn gereden.

Zóóver was hij met zijn verhaal — gedurende hetwelk mijn zuster zich steeds met verwrongen trekken om den mond had verwijderd om dan na een poosje met tranende oogen terug te keeren en met onzekere stem zich te verontschuldigen voor haar „huishoudelijke bezigheden" (het was middernacht geworden!) — toen de boer van de kar aanbelde en vroeg of hij nog langer met het vrachtje buiten wachten moest.

Karei had den man „vergeten". Het vrachtje werd afgeladen en toen kwam uit, dat hij de stalen zuigerveeren óók vergeten had aan den weg. Terwijl hij met den boer stond te sjaggeren vond ik het raadzaam om m'n zuster een glas water te reiken, waar ze, in lachkrampen in de keuken neergezegen, bezig was een mooi kanten zakdoekje op te eten om geen burengerucht te doen ontstaan. -

Wat zal ik je verder vertellen? Om één uur s nachts gingen we naar bed. Om half twee klopte Karei aan de deur van mijn 106

Sluiten