Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezeten heeft, verdoofde me, verhinderde me te tobben.

En toen leerde ik Coco kennen, Coco — een chimpansé. Zij, een Duitsche, vertoonde hem 's avonds, maar haar man dresseerde het dier, volgens de ouder wetsche manier met veel slaag. En dan is een aap het ongezeg gelijks te dier wat je je voor kunt stellen. Voor het pubhek hield zij het beest in bedwang aan een haast onzichtbar en stalen draad, die met scherpe punten in zijn hals prikte als je er aan trok. Je ziet nu nog, aan den opgezetten Coco, een kalen rand om zijn hals. 's Middags dresseerde hij het dier. Het moest koord dansen, met een zware balanceerstang over een gespannen staaldraad loopen. Een handig dresseur had dat den aap in een paar weken geleerd en zonder evenwicht sstang. Hij ranselde het dier met een kort eindhout, sleurde het aan den stalen, draad over het tooneel, trapte het in een hoek, beukte er op los, op z'n ribben, z'n rug, z'n schedel, dat het gekerm en gejank en gehuil je door merg en been ging. We waren allemaal ruwe klanten, konden het een en ander verdragen, maar de manier, waarop de aap mishandeld werd, konden de hardvochtigsten niet aanzien. Het beroerde aan de geschiedenis was echter hoe Coco, na elke mishandeling, het poogde goed te maken, lief deed tegen den dresseur, z'n handen likte, zoentjes gaf en zich een nieuw pak ransel het geven. Daar zag ik m'n eigen portret in, zoo was ik ook tegen m'n vrouw geweest. En Coco bleef trouw m'n portret. Al een paar maal had ik opgemerkt hoe hij rustig, na een wandeling over den draad, op het platform aan het uiteinde ging staan, de stang aan het einde nam, zoodat er het meeste slag in zat en z'n baas met zonderlinge oogen aankeek. En op een goeden dag dééd hij het, sloeg hij met beide armen, de staaf aan het uiteinde gepakt, den dresseur zóó geweldig op den schedel, dat de man meteen dood was. En drie tellen later zat Coco boven op den koepel van het gebouw in den hoogen vlaggemast. 118

Sluiten