Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dagen heeft hij er gezeten. Het sneeuwde en vroor, de Duitsche, die toch haar nummer maken moest, stond uren aaneen op de koepel hem toe te spreken. Hij bleef boven, het z'n tanden zien als een van de tooneeljongens den mast inklom.

En opeens, dagen later, liep hij den stal binnen, waar ik juist alleen zat, stak z'n hand uit, kermde en jankte zóó zielig, zóó hartroerend, dat ik hem opnam en naar m'n hotel bracht. Vanaf dat oogenblik zijn we samen geweest, het ik den tingeltangel in den steek. Er was iets in dat dier wat me aantrok, dat me herinnerde aan mezelf. Zooals ik terug kon denken aan m'n vrouw, haar bijzijn, haar twist en gemelijk gemok miste, zoo miste hij z'n baas en z'n pak ransel. Meer dan eens kwam hij met een stok, een pook aandragen, moest ik hem een paar stevige tikken geven, en dan jankte Coco, deed hef, sloeg z'n armen om me heen en ging het goed maken. Zoo had ik het ook duizendmaal goed gemaakt, had ik me laten slaan en trappen en was er gelukkig onder geweest, tóch met den haat in m'n ziel, die me tot doodslag dreef, zooals hém.

Na een paar jaar is Coco gestorven aan de tering, die hij wel in den vlaggemast zal hebben opgedaan. In hem verloor ik m'n besten vriend. Want nu mag je me stapel gek vinden, maar die chimpansé is voor mij een loutering geweest. „ Mieux on connaït la vie plus on aime son singe," zou ik met een variant kunnen zeggen. Ik heb mezelf jarenlang het ellendigste, lafhartigste en misdadigste wezen gevonden, dat ik me denkenkon. Het mag rampzalig lijken, dat je je troosten kunt met de minderwaardige gedachte, dat je je misselijke karakter gemeen hebt met een gedresseerden aap — hoe rampzalig ook, — het is een troost voor me geweest. Coco was m'n portret en tóch een goeie lobbes; dat te ontdekken heeft me er boven op gebracht, me behoed voor krankzinnigheid, zelfmoord, drankzucht en andere uitersten, al heb ik dan ook volgens jullie toch een fikschen tik

Sluiten