Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het moet den onderwijzer dan ook volstrekt niet verbazen, dat het 7 jarig kind nog waarheid en leugen dooreenhaspelt en er maar wat op los phantaseert.

Doch ook bij oudere leerlingen is onwaarheid dikwijls niet opzet, maar gevolg van slechte herinnering en suggestie van anderen.

We moeten wel steeds de waarheid eischen, maar lang niet altijd verwachten; vrees voor straf voert ook dikwijls tot leugen, of de zucht, om zelf een mooie rol te spelen.

We zullen ons best doen, de kinderen wat smaak bij te brengen en gevoel voor mooie kleuren en klanken, maar ook in dat opzicht moeten we heel nuchter zijn met onze verwachtingen ; de geschiktheid tot opgevoed worden op 't gebied van het schoone komt pas in de puberteitsjaren; zoo ook het zelf ontwerpen van motieven voor versieringskunst en 't met gevoel voordragen van gedichten. Voor de vrijmoedigheid zullen we echter heel wat opzegversjes van buiten laten leeren.

De beste straf is bij een goede verhouding de droefheid van den onderwijzer bij 't vergrijp van 't kind; het tracht dan weer alles goed te maken. Ook een afkeuring onder vier oogen, een ernstige vermaning, kan heel goed werken.

Helaas kan het bij vele onderwijzers niet buiten andere straffen.

Laat deze in elk geval zoo natuurlijk mogelijk zijn, dus uit het misdrijf voortvloeien; het kind aanvaardt ze dan als een vanzelfsprekend iets.

Een lui kind moet na schooltijd het werk inhalen, zoo ook een, dat door eigen schuld re laat komt. Een babbelaar moet alleen zitten; iémand, die anderen bij 't naar huis gaan hindert, moet ook blijven. Iemand, die voortdurend onwaarheid spreekt, moet een poosje lang niet worden geloofd. Hij, die slordig werkt, moet het overmaken.

Koppige leerlingen moet men een poosje aan hun lot overlaten, zonder er notitie van te nemen; ze worden dan meestal gauw weer normaal. Natuurlijk moeten ze achterna doen, wat van hen geëischt werd; is de onderwijzer in zijn recht, dan moet hij niet toegeven; maar koppige kinderen moeten liever niet direct worden gedwongen.

Brutale kinderen moeten uit de klas verwijderd worden, daar ze anders de anderen ook bederven; een goede straf is, ze een klas lager te plaatsen, omdat ze nog zoo „klein" zijn, dat ze niet weten, hoe ze moeten spreken tegen den onderwijzer.

Lacherige kinderen moeten even in de gang staan, om te kalmeeren; dat lachen is dikwijls nerveusheid, en door boos te worden maakt men het erger of 't ontaardt in een huilbui. Een prikkelbaar onderwijzer meent gewoonlijk, dat er om hem wordt Douwes, Moderne Paedagogiek. 5

schoonheid.

straffen, natuurlijk.

koppig.

brutaal, lacherig.

Sluiten