Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slechts van wit-geverfd ijzer vervaardigd Een

antiek lokaaltje passeert en hangt een luie wolk als een wattige ballon aan een telegraafpaal

De heldere winterzon werd een fletse schijf en wordt gevangen gehouden in de starre effenheid van het roerloos doek, als een bandelooze verkwister, die onder curateele wordt gesteld

Het vinnig oosterbriesje stierf tot stilte, die massief is als een alomtegenwoordig sculptuur...

De takken der vruchtboomen rekken zich glimmend-zwart en ik tel tien droppels-, die als doorschijnende bolletjes bengelen op een gezelhg-lange rij en vreezen, dat zij zullen vallen

De merel, die dertig dagen lang een aalmoes vroeg, vergat te bedelen en mijdt mijn woning, nu hij het voorjaar ruikt.

De dag riekt naar een openberstende knop, naar een bloem, naar zoelte

Een kraai krast en waggelt als een zwart schrikfiguurtje rondom een wak; een voorbarige bij verkende de atmosfeer en tuimelt, ondanks den luwer tijd, verkleumd neer voor den drempel mijner deur en vindt den dood des éclaireurs....

Een witte tuin (als uit een sprookje, nietwaar?) werd een groezelig vak, begrensd door vochtige palen, een vochtig hekje en vochtig ijzerdraad....

Aan den oever van het ijs, dat weer water wil worden, beweegt zich een rookend anachronisme met een bezem: een baanveger.

Een halsstarrig rijder sproeit met zijn schaatsen blinkenden regen en zal verkouden worden ....

Witte karteltandjes van een madelief, die zien verschool onder 't dek der sneeuw, lachen den gehavenden winter uit....

Sluiten