Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, dit is wel de tijd van het sterke streven. Van de feestelijke daad en uit de vaalheid en starheid wordt als een bijkans-vergeten, maar telkenkeer opnieuw verwelkomde heerlijkheid het enthousiaste leven geboren, dat ontstuimig dringt naar het hcht, vrij, ongebonden, bandeloos.

En óók is dit de tijd van den terugkeer der vogels, de vervolledigers par excellenoe van het landschap, dat zonder hen incompleet is, onvolmaakt, onaf.

Zij laten niet op zich wachten en al dreigt allicht in Februari het kwaadaardig-gezind getijde met sneeuwval, die als een witte vacht ploft op den armzaligen akker, al schrikt de grimmige vrieskou de meest voorbarige verkenners af, zoodat ze gegeneerd rondzwerven in het onherbergzaam land, waar zij hoopten ingehaald te worden met bhj gebaar en het traditionneele hed van den dichter, niet zoodra noodigt de Lentemaand met klem, of zij verschijnen bij duizenden....

Bij duizenden, alsof het den terugkeer gold van een schare uitgewekenen, die slechts op een lichtsein wachtten.! En jaar na jaar voltrekt zich weer dat oude en eeuwig-nieuwe wonder: het repatrieeren van de reizigers, de terugkomst van de emigranten, die broodeloosheid en de onvermijdelijke gevolgen hiervan (dood en verkommering) vreesden in hun wintersch geboorteland.

Zij komen met de oude geruchten van wiekslag en fluittoon. Zij komen met dezelfde gebaren, dezelfde gedragingen en opmerkelijk is het, dat zij op hetzelfde oogenblik al weer ingeburgerd zijn en hun leven leiden van alle jaren.

Alsof hij het reeds maand na maand had gedaan, wipt rap-trippend uit de groene kleurigheid

Sluiten