Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neurende bijenzwerm, die als een egelrug zich hecht aan een boomstam, een trippelende leeuwerik voor mijn woning, de nimmer-moede, metalen vinkenslag. En over al het gebeuren, het oude, eeuwig-versche gebeuren zijn de luchten gespannen en buigt zich de genegen zoelte en zegent het hcht, alomtegenwoordig als een ijl-nevelende, doorgloeide mist vol blonde en bronzen en blauwe geheimen.

Zóó'n dag gaat ge herboren door het leven en al uw moeiten en kleine verdrietjes vallen van u weg. Uw oog is fonkelend van het hcht en uw leden zijn recht en rijzend als een boom, die de wijdheden overschouwt.

Maar het schoonst en innigst spreekt u de avond aan, wanneer de winden vallen bij de kimmen, de hemelen violet worden en roze en purper en de bosschen een wijle gaan branden en de ruiten Blikkeren en het late toevend hcht als een vreemde, fantastische penseelstreek is op uw hand en uw gelaat. Dan worden nog vromer de boomen, de hoeven en al de levensdingen en is het streven en ervaren gestold en gestyleerd tot een troostehjke, gevoelige wijsheid, waaraan ge mede deel hebt.

In al deze stilte bloeien bloemen op van vreugd, weemoed, herinnering en verlangen: de roep van een koekoek, het vragend loeien van een koe, het stemmengerucht van kinderen ergens in een gehucht, de siddering eener tintelende verre ster.

En de avond vervaagt tot een nog glansloozer nacht; de laatste zwaluw schiet naar zijn nest, een zachte uilenvleugel dringt de weeke lucht terzij en de vleermuis glijdt door de schemering

Sluiten