Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ge voor bleeke rijstkorrels zoudt kunnen houden, zijn een begeerenswaard artikel voor hen, die insectenetende kooivogels houden. Meent ge, dat een zoeker van miereneieren zich de lastige, pijnlijke en tijdroovende moeite geeft de eitjes stuk voor stuk te verzamelen ? Neen, hij kent de gedragingen der dieren en laat dezen zelf de eieren schiften van de naalden. Op de mierenbaan.

Zaagt ge ooit een mierenbaan ? De zoeker gaat aldus te werk: in een grooten zak werpt of schept bij het geheele nest: naalden, eieren, mieren. Bij huis heeft hij een gedeelte der hei cirkelvormig afgeplagd, zoodat de ruimte geworden is tot een vlak veld. Op een afstand van den cirkelwand legt hij op ongeveer gelijke onderlinge distantie heiplaggen neer, terwijl hij daarna den zak met inhoud leegschudt in het midden van den cirkel.

De mieren beginnen te leven, warrelen en dwarrelen, zinneloos naar het uiterlijk, dooreen : zwarte figuurtjes, levendig, geagiteerd, beduusd door de vreemde omgeving in den beginne. Maar even later beginnen ze blijkbaar na te denken, (ge moogt, indien ge zulks wenscht, in dit verband ook spreken van instinct, als ge per . se een dier geen rede wilt toekennen), één raapt een eitje op, manoevreert er mee, verkent het terrein, waggelt onder zijn last, draait en keert, maar krabbelt daarna naar een plag en deponeert daaronder het rijstkorreltje. Ben ander volgt zijn voorbeeld en nu ontstaat een algemeen va-et-vient, een dwergig wriemelen van fijne, zwarte figuurtjes, die van en naar de naaldenhoop schuifelen met een ijver zonder weerga. Er wordt gewerkt met een inspanning als van boeren, die vóór het

Sluiten