Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en kouten, dat de huizen zich er over verwonderen nog zóó laat kinderen op straat te zien, terwijl zij op bed moesten liggen of zitten bij het haardvuur.

Maar.... het is Sint Maarten. Het is de dag van den milde, die ééns den armen onterfde- de helft van zijn met een zwaard gehalveerden mantel bood als dekking voor de naakte leden. Heden leeft weer een legende, die de nivelleerende tijd niet heeft kunnen dooden, omdat het symbool te rijk was dan dat het materialistisch vervlakkings% streven deze poëzie uit ons bestaan kon bannen. Het is de avond vooral voor de kinderen, die weer sproken beleven en zich fantastisch bewegen als toover-figuurtjes door het kostelijk wisselend spel van diepe schaduw en hel hcht, dat schichtig schiet en ghpt en glijdt langs kleed en hoofd en leden. De lichten huppelen op de maat der stappende, trappelende treden en de klompen en de schoenen klossen, dat het echo't in de stegen. Pompoenen en bieten, lampions en rapen, zij werden alle hulsels, waarin het bhjde vuur zich borg en door den nacht gaan aldoor, aldoor de vreemdsoortige glansen, die glinsters werpen in de plassen en flonkeren op de ruiten. En onderwijl worden gezongen oude brokkelige deunen met naïve rhythmen en rijmen die vreemde gedachtesprongen uitlokken. Zij hebben heerlijk maling aan groote-menschen-logica; zij zingen zoo echt en zoo innig en zoo vertrouwend wacht hun gestrekte hand op de gave, die Sint Maarten's gevoels-verwanten hun mogen bieden. En als blinkende munt of welkome versnapering gretig is aanvaard, dansen voort en wiegelen en waggelen stoep-op stoep-af, steeg-in steeg-uit de bieten en

Sluiten