Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pompoenen, de lampions en rapen. En er komt climax in de feest-vreugde: uit kelders en van zolders worden kranten gehaald en de wapperende bladen verwaaien tot gouden en oranje flarden, die als schoorsteenvonken stuiven over hut en huis. En bij al deze bhjheid van flonker in den donker roezemoezen de jongensstemmen en klinken helöp, klaar als khngelend geluid der arresledebellen de kreten der meisjes.

Eén avond in den laten herfst is er kleurige actie in het dorp geweest en een betooverend vertier van veel kinderen, jong, frisch, uitgelaten en vol geloof in de goedheid der menschen. Maar als het duister nog meer zijn rouw-zwarte vlerken uitspreidt, ziet men al die. lichten en retraite: zij drentelen terug naar de hoeven, laag bij den grond; zij dansen als dwaalgeesten langs de slooten der puinwegen en trippelen over de kronkelende paden of worden opgeslokt door de zwart-gapende sloppen en stegen.

Dan kleppert een luik, een boer sluit zijn deur, met een grendel wordt knarsend een schuur gesloten. De nacht is zwaar en groot en massief geworden, zonder één glans, één juichende lichttoon.

En den volgenden morgen is de dorpsstraat bezaaid met resten van nieuwsbladen en gij ziet tot uw ontzetting, dat zelfs uw subheme novelle met is gespaard en gij ziet uw norsche kritiek verschroeid en uw juweeltje van een sonnet (dat zooveel kaarsen kostte) aan de vlammen prijsgegeven en gij peinst of mompelt: Cet age est sans pitié.

Sluiten