Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toning van sommige lettergrepen, door 't zangerig laten resonneeren van enkele klinkers, — neen, die stem vergeet ik nooit. En toen ik weg-ging, werd me door Bonstan, de mameluk, in 'n andere kamer, op 'n verguld-zilveren blad 'n kop oranjebloesem-thee aangeboden.

— En de Keizerin? was ze mooi? hoe was ze gekleed ? vroegen de meisjes door elkaar.

— Ze was lief, zei Cornelius. En ze droeg iets van wit. Maar zoo mooi als Moeder was ze niet.

Allen keken naar Johanna, die glimlachte, en haar zoon toeknikte voor de aardige vleierij. Zelfs nu, op haar vijf-en-veertigste jaar, en toch moeder van drie volwassen kinderen, bezat Johanna een gave en klare schoonheid, die al de aanwezige jongere vrouwen in de schaduw stelde. Haar glanzende, donkere haar was in rollen als een helm hoog op het hoofd gekapt, waaruit sierlijke losse krullen vielen, die haar voorhoofd en haar wangen omlijstten. Haar zwarte oogen waren verrassend in de blankheid van haar gezicht; „plotselingeoogen"noemdeHeroHesseling ze, en hij karakteriseerde met die uitdrukking uitstekend het onverwachte, het sterk-treffende van Johanna's diep-helderen blik. En bloeiendrood en van een gezonde zinnelijkheid was de mond met de zachte, volle, even trotsche als lokkende lippen.

Zij droeg een barège kleed met hooge, uitgesneden taille en kleine pofmouwtjes, van een mooie, gedempt brnin-gele kleur, couleur café è la crème, met een inzetstuk en lange mouwen

Sluiten