Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een verrassing voor hem had moeten wezen. Wat zij maakte, een tabakszakje, met fijne schelpjes bestikt, was immers een geschenkje voor hèm, omdat zij een „valentine" *) aan hem verloren had ...

— O! Jetje! zei hij, met goed gespeelde opgetogenheid, dat is voor mij, nietwaar! Baad ik 't goed? Dat stel ik op prijs, dat je zelf iets voor me maakt, ik zal 't in eere houden, dat beloof ik je.

— En Jetje kan zoo prachtig haar werk maken, viel Aagje, zijn zuster, hem in de rede. Maar ze heeft me beloofd, 't mij ook te leeren, nietwaar, Jetje? 't Worden heele landschapjes, met boomen en bloemen en treurwilgen en tempels, nietwaar, Jetje, zeg? Jetje?

— En jij dan, zei Jetje, eveneens vol lof, wie kan er zoo beeldig teekenen ? en wie heeft dan dat tafeltje gemaakt? vroeg zij, wijzende op een werktafeltje van beschilderd taf onder glas.

— Daar heeft Keetje me mee geholpen...

— Nee, schilderen en teekenen kan ik niet, maar ik kan wèl borduren, zei Camietje, met haar kirrend kinderlachje. Weet je, wat ik heb gemaakt? 't Portret van Mama in witte en zwarte zij...

— En Antje maakt 't mooiste prikwerk, dat ik ooit heb gezien ...

— Prikwerk ? - vroeg Cornelius, die zich niet voorstellen kon, dat de prinsesselijke schoonheid

') Tegenwoordig spreken wij van .philippine."

Sluiten