Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich wel eens bezig-hield met zoo'n kinderachtige futiliteit als «prikwerk."

— Ja, ken je dat niet? 't is prachtig! riep Camietje. Ze maakt bouquetten van bladeren en bloemen, en 't is dan net of die en reliëf liggen op 't papier.

Cornelius beschouwde Antje zwijgend.

Hjj wist, dat zij de beloofde bruid van Allert Ruys & Holy was; hij begreep dat zij ongetwijfeld te eeniger tijd met dezen in het huweljjk zou treden. Maar... zou zij gelukkig worden? Was haar ziel ongevoelig genoeg om zich te kunnen schikken in een verbintenis, zonder liefde gesloten? Of zou zij later, zooals zijn temperamentvolle Moeder, die hij ten diepste bewonderde omdat zij zoo schitterend den schijn wist te bewaren, zich gemarteld voelen in een onharmonisch huwelijk met een man, die in alles haar tegenbeeld was ?

Zjjn Vader, o, hij kon hem verstandelijk waardeeren, om zjjn rechtschapenheid, zijn geen duimbreed afwjjken van den, door zijn plicht hem voorgeschreven weg, zjjn matigheid, zijn geestelijk evenwicht, zjjn zelfgenoegzame tevredenheid ... Maar hij had hem niet lief, zooals hij zijn Moeder liefhad, zijn warm-hartige, gevoelige Moeder, die hem wel eens zachtjes vermaande om zjjn loszinnigen levenswandel, en hem waarschuwde tegen het al te roekeloos geldverspillen, maar die hem toch altijd de hand boven het hoofd hield, want die hem innerljjk begreep. Zjjn Vader had zich een zoon gewenscht als Allert Ruys, de vrome, stijve jongeling, voor wien de beste baantjes

Sluiten