Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet, om er hun blazoen mee te vergulden!

Enfin, hoe het zij, — binnenkort zou Allert tot raadslid worden benoemd, en dan kon zijn huwelijk met Antje doorgaan. 0, het meisje bezat precies de kalme statigheid voor een regentsvrouwe vereischt, — maar was het nu zóó noodig, dat zjjn neef alles zóó gemakkelijk verkreeg: een mooie positie en een mooie vrouw?

Hij keek naar Antje, die er in haar kleed van blauwe levantine, dat opgelegd was met witfluweelen margueriten, uitzag als een schilderij. Zoo vorstelijk-jong was zij, zoo heerlijk ongenaakbaar, dat hij wel eens lust had, om zijn macht op haar te beproeven. Nu ja, goed, liet Allert dan maar met haar trouwen, want Antje was niet van het genre vrouw, dat hem, Cornelius, op den duur zou bevallen, maar het zou hem toch wel eenige voldoening verschaffen, als Allert moest begrijpen, dat zij hem nam... faute de mieux.

Zou hij Antje voorstellen eens een tochtje met hem te maken in het speelwagentje? Hij moest opeens in zichzelven lachen bij een herinnering aan verleden jaar, toen hij zoo ondeugend was geweest, om drie meisjes tegelijk uit te noodigen, die elk verwachtten, alleen met hem te zullen zjjn, en, - eigenaardig genoeg, niet boos op hém waren geworden, maar hun verontwaardiging keerden tegen elkaar; het was een gekibbel zonder eind, en hij had er wel een week lang stof tot discours voor zijn vrienden door gehad, want wat die jonge dingen elkaar verweten, wat er

Sluiten