Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

los-kwam, dat was verbazend, — een heele chronique scandaleusel

Alsof het meisje voelde, dat zij werd aangekeken, zoo hief zij het mooie blonde hoofd, met de oogen zoo koel en blauw als haar turkooizen, naar hem op, maar nauwelijks bespeurde zij om zijn lippen het geamuseerde lachje, of een toornig blosje kleurde haar gezicht, dat opeens tot marmerstrakte verstugde. Doch de vrouwenkenner, die Cornelius was, begreep onmiddellijk, dat hij haar niet volkomen onverschillig kon zijn, immers, dan had zij zich nooit zoo beleedigd gevoeld doordat zij zich verbeeldde, dat bij lachte om haar; zij zou misschien even verbaasd zijn geweest, maar het niet hebben getoond, omdat zij nu eenmaal niet zoo leuk en natuurlijk kon wezen, als bijvoorbeeld de kleine Camietje, die, zelf beginnende te lachen, zou hebben gevraagd: Zeg, waar lach je om?...

Snel beraden verzon hij een grap, die hij zeide gehoord te hebben bij de familie Oudaen op de buitenplaats Schoonzicht. Daar was een nichtje uit Assen gelogeerd, die gehoord had van de beroemdheid van Hopman als portretschilder; zij wist, dat hij altjjd bustes schilderde, en zij zei: „Mama zegt altijd, dat ik zulke mooie armen heb; hij moest van mij dan eens 'n buste schilderen van m'n arm!..."

— Aan die bévue werd ik herinnerd, toen ik jouw armen zag, Antje. Die zouden 't zeker méér dan waard zijn, dat er een „buste" van geschilderd werd!...

Sluiten