Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hart van verlangen... of hij dan de liefste, de mooiste jachtbuit zou hebben veroverd... Annemarie?... Zouden zij daar tezamen een idylle kunnen doorleven, ver van de wereld, alleen op het groote landgoed, hij alleen met haar? Een vraag van Allert stoorde hem:

— Dus die Joost was tegelijk met jou garded'honneur?

— Ja, en met hèm, wees Cornelius op Claude. We vormden 'n trio vroolijke vrienden, die er mochten wezen. Ja, dat was 'n glorieuze tijd in Parijs... Zijn oogen schitterden nog bij de herdenking. Weet je nog wel, Claude.

— Ik weet nog wel, zei Claude, dat jij met heel veel militair bloed had, anders was je nooit gedeserteerd.

Cornelius voelde heel goed Claude's opzettehjke scherpte. Maar Claude was nu eenmaal jaloersch op hem, om zijn vrijen staat, en vooral om... Annemarie. Eigenlijk werd hij gevleid door Claude s houding, en hij zei goedmoedig:

— Nu... gedeserteerd, dat is zoo n leeLyk woord. En dat was 't ook eigenlijk niet. Neen, dan zal ik 's heelemaal de toedracht der zaak vertellen. Ja, ik moet bekennen, ik was er absoluut niet toe geneigd, om in miütaire dienst te gaan, zelfe niet Wj de „eeregarde" ... t Werd namelijk voor 'n eer, voor 'n gunst gerekend, als je daarbij werd ingelijfd... maar ik gaf die eer cadeau, en bleef stilletjes thuis. Maar jawel, op 'n goeie nacht werd ik gewoon van m n bed opgelicht...

Sluiten