Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Fransche juk gingen afwerpen. En toen, dat spreekt toch vanzelf! rijpte 't plan in me, om naar Holland terug te gaan.

Maar hoe? zonder paspoort ging het natuurlijk niet, en 't was uitgesloten, dat ik er een kon krijgen. De eenige weg, die me overschoot, was over Zwitserland te gaan, toentertijd 't eenige neutrale land. )

Maar wat moest ik met m'n oppasser aanvangen, die brave jongen? Ik was nog in onzekerheid daaromtrent, toen op 'n morgen, hjj zélf bjj me komt, en zegt: Mijnheer, naar verluidt hebben ze in Holland de Franzosen weggejaagd ; zou 't nou voor ons geen tjjd worden, om terug te gaan?

Nu, toen vertelde ik hem natuurlijk m'n plan, en we besloten samen te paard te vertrekken.

— Je had je moeten vermommen als marskramers of zoo wat, zei Lodewijk Arckenbout.

— Ja, dat zou wel veel beter zijn geweest, maar, hoe 't zij, we zjjn veilig in Holland teruggekomen. Ik zal jullie niet vermoeien met 'f relaas van m'n avonturen... want dan had ik over drie dagen nog niet uitverteld; alleen... neen, dat moeten jullie hooren... Op 'n pikdonkere nacht trekken we voort, nadat we de blokkade-lijn van 't gebergte de la Verrerie de Roche hadden overschreden, en daar, ineens aan de zwarte lucht... 'n reusachtige witte, grijpende hand...

— 'nHand!?

— Hu! wat was dat dan?

Sluiten