Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van alle vrouwen, in meerdere of mindere mate. Zij trokken hem allen aan, soms door een kleinigheid; de eene door haar helderblauwe oogen, de ander door haar mooi-gevormde handen, haar stem, haar zwarte krullen, haar geestig gesprek, haar brutaal-rood mondje, haar verlegenheid, haar durf, haar aardige manieren, haar smaakvolle kleeding, haar pikanten lach... o, ja! van allen hield hij, voor allen voelde hij zijn hart wel eens sneller kloppen... maar van Annemarie hield hij het meest, van Annemarie hield hij... anders.

Daar hoorde hij achter zich een snellen, elastischen stap. Zij was het natuurlijk! Hij keerde zich vlug en lachend om, en strekte haar de open armen tegen, maar hij hoorde een geluid als van een hijgenden snik, en verschrikt zag hij, toen zij heel dicht bij hem was, dat zij schreide.

— Wat is er, m'n schatje, zei hij meewarig, en sloot zijn eenen arm om haar middel en zjjn anderen om haar schouders, en drukte haar dicht tegen zich aan. Maar bedenkende, dat er wel eens iemand voorbij komen kon, liet hij haar los, toen zij hem alleen maar treurig aanzag, en niet antwoordde, en trok haar arm door den zijne.

— Kom, hartje, wat is er gebeurd? vroeg hjj, denkende aan een kleine huiselijke gebeurtenis, een standje van vader of moeder, gekibbel met haar broertje, en één en al bereidheid om haar te troosten.

— Ik... ik... stamelde zij, o, 't is zoo ver-

Sluiten