Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stond stil, toen hij alles wist, en nam haar in zijn armen. Maar toen hij de weelde van het ranke, warme meisjeslijf in zijn dichte omhelzing voelde, brak zjjn hartstocht uit in bloed-bonzende kracht, hij klemde haar aan zijn borst, en zoende haar met een wilde, gretige passie, die het kind verschrikte.

— Je gaat niet, fluisterde hjj, ik laat je niet gaan, je blijft bij me, altijd, altijd... Wil je dat... zeg, wil je dat? wil je dat?

Zij maakte zich angstig los uit het geweld zijner omklemming, en even angstig ontweek zjj zjjn smeeken.

— Dat kan immers niet, dat mag ik immers niet? vroeg zjj half schreiend. .

— Wij gaan samen weg, vanavond nog, en verdwijnen, zoodat niemand je meer vinden kan, zoodat niemand ons meer kan plagen ... We gaan samen, o, liefke, zal dat niet heerlijk wezen ? Vertrouw je je aan me toe?

— Weg-gaan? samen? stamelde zij bevreesd. ... ik... dat durf ik... niet... ach, neen ...

dat durf ik niet...

— Durf je dat niet? vroeg hij teleurgesteld. Annemarieke ... m'n vrouwtje ... m'n kind ... houd je dan niet van me ... liefste, kleine liefste?

— 0! ja! riep zij, dat weet je toch wel. Maar ... maar ...

Haar kinderlijke ziel schrikte terug voor het denkbeeld van alles verlaten, schrikte nog méér terug voor het denkbeeld haar Vader ongehoorzaam te zijn. Hij begreep dat. En óók begreep

Sluiten