Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij, dat hij haar misschien wèl met geweld zon kunnen schaken, maar dat zij nóóit vrijwillig met hem mee zou gaan.

Hij hield haar handen in zijn handen vast, terwijl hij voor haar stond met neergeslagen oogen. Hij was het zjjn heele leven zóo gewend geweest, alles te krijgen wat hij verlangde, dat het hem absoluut onmogelijk leek nu van Annemarie afstand te doen. Flauw schemerde even het voornemen door zijn hoofd, of hij haar trouwen zou? ... Maar ... zij was nog zoo'n kind, zoo werkelijk niet veel meer dan een kind... hij durfde dit groot besluit met haar waarachtig niet aan ...

Later misschien... ja, later! De vluchtige opwelling werd opeens tot een beslist besluit. En gehoor gevende aan een impulsieven drang zei hij spontaan, en keek haar diep in de oogen:

— Luister ... wil je later ... over een paar jaar... met me trouwen, Annemarie ?

— Ja! riep zjj, verruimd en blij, toestemmend uit den grond van haar hart, en in haar eenvoud haar vreugde onverholen toonend.

Hjj drukte haar handen vaster.

— Beloof me dan, dat je me nooit zal vergeten, dat je altijd aan mij zal denken als aan je aanstaande man, dat je nooit naar 'n ander zal kijken, dat je al je Helheid en alles van je, alleen voor mij zal bewaren, beloof je me dat ?

— Ja! riep zjj vroolijk, alweer getroost, en innig verheugd, dat de zaken zoo goed geschikt konden worden, verrukt over het vooruitzicht,

Sluiten