Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dog eens en nog eens drukte hij haar aan zijn hart, — toen maande hij haar zelf om te gaan.

Hij keek haar na, totdat de duisternis het vlugge figuurtje weldra aan zijn blik onttrok. Zooeven had zij nog voor hem gestaan in haar simpel wit japonnetje met schulp-borduursel, het korte, over elkaar geslagen jacquetje, op de borst bevestigd met een rozet van wit lint... het aardige kapje van tulle om het krullende haar ... en aan de kleine voeten smalle lage schoentjes van groene stof. Zooeven nog... een seconde geleden! Was hij geen dwaas geweest, dat hij haar had laten gaan, was hij geen onnoozele, driedubbele dwaas, om niet te profiteeren van het oogenblik, dat zij nog bjj hem was... in plaats van haar, in de toekomst, een huwelijk voor te spiegelen, dat... wellicht...

En tóch zou het gebeuren! over één jaar, over twee... maar het stond bij hem vast, dat hij haar zou trouwen. En als symbool van hun overeenkomst zond hij haar straks de zijden kousen toe. Maar hij voelde het duidelijk, hoe het snelle, het onverwachte van dit afscheid hem een sterken schok had gegeven, en hij zuchtte diep, terwijl hij nog, met over de borst gekruiste armen, onbeweeglijk stond op dezelfde plaats.

H.

En Annemarie kwam thuis in opgetogen opwinding. De blijdschap, dat zij deze tijding aan haar ouders kon brengen, was zóó groot, dat zij

Sluiten