Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De moeder maakte een sterk-sprekend gebaar met baar schouder.

— Ja, als de familie Everden haar toestemming geeft, dan zal jij de jouwe weigeren! Ik zie 't al gebeuren! Kom, kom, laten we elkaar nou geen Mietje noemen; jij zal net zoo tevreden wezen als ik, als dat huwelijk tot stand komt.. .

— Enfin, berustte de vader, 't Is nog zoo ver niet, geen zorgen voor de tijd...

— Maar nou hoeft ze toch zeker niet meer naar Amsterdam?

— Wat? Nu meer dan ooit.

— Meer dan ooit?

— Ja, meer dan ooit, herhaalde de vader nadrukkelijk.

— Ik begrijp je niet, man, daar kan ik met m'n domme hersens niet bij. Nou ga je d'r wegsturen, juist nou die jongen dat heeft gezeid ... ? Aanzien doet gedenken ... en als ze nou weggaat, dan kan die zenn haar wel eens heelemaal vergeten...

— En dat hoop ik.

— 0, is 't je daarom te doen, zei de moeder kwaadaardig, omdat zij natuurlijk machteloos was tegenover den wil van haar man. 't Staat je fraai, dat moet ik zeggen, om zóó 't geluk van je kind in de weg te staan! Lieve Jezus, je ljjkt haar vijand wel.

— Lijken ... zei de vader bedaard, maar ik ben 't niet.

Hij verspilde nooit veel woorden met zijn vrouw wier onverstand hij kende. Best mogelijk, dat

Sluiten