Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de jonge van Everden in een edelmoedige opwelling dat had gezegd van dat trouwen. Maar hij kende veel te goed het vlotte leven van dien fant, en de stukjes, die hij uithaalde, waar heel Rotterdam van sprak, dan dat hij één oogenblik kon gelooven aan den ernst zijner woorden. Hoe het zij, het gevaar was voor het moment afgewend, en hij dankte God en al Zijn Heiligen daarvoor.

Annemarie was bezig geweest aan haar broertje de geschiedenis van de zijden kousen te vertellen. De kleine Toussyn had nieuwsgierig toegeluisterd, toen het tooneel tusschen Annemarie en hun ouders begon, en half de toedracht der zaak geraden en half begrepen. En met veel belangstelling vroeg hu, hoe die er uitzagen, die kousen van Bonaparte ...

— Neen, niet van Bonaparte, maar van de keizerin ...

De moeder ving eenige woorden op, en vroeg om een uitleg, en zij had een reden te meer om over haar man te triomfeeren, want gaf dit „pand" geen zekerheid, dat van Everden hun kind dacht trouw te blijven?

Maar toen het pakje werd gebracht, en zij zelve in plaats van Annemarie het opende, viel de inhoud haar toch wel een beetje tegen. Een paar gewone fijn-gebreide zijden kousen in een sandelhouten doos. De doos was mooi, — maar kousen waren toch wel een heel prozaisch geschenk voor een bruidegom aan zijn bruid. En dan nog wel kousen van Bonaparte, die hun

Sluiten