Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duldig. Zij heet: Annemarie Cantzlaer, en haar vader heeft een goede betrekking aan 's Lands Werf.

Cornelius zag, dat de mededeeling zijn vader „meeviel". En hij verwonderde er zich over, wat Claude zijn vader wel mocht hebben wijs-gemaakt ?

— Nu, ik merkte haar eens op, 't lieve, mooie kind, en ik liep haar na, en praatte met haar, en gaf haar wat suikergoed... want weet u, hoe oud of ze is ? Nauwelijks vijftien jaar!...

— Maar dan is 't toch geen ernst... ?

Geen ernst? En dikwijls daarna ontmoette ik haar, en dan wandelden we samen. Maar Claude had óók 'n oogje op haar, maar zij gaf aan mij de voorkeur... En 't naïeve kind vertelde alles aan haar moeder...

— En verbood die de omgang dan niét?

— Welnee, waarom? 't Ging alles zoo volkomen onschuldig...

De Baad wilde iets zeggen, maar bij de eerste uitdrukking van ongeloof op zijn gezicht, begonnen Cornelius' oogen zóo onheilspellend te flitsen, dat hij zijn woorden inhield.

— Er is, zei Cornelius nadrukkelijk, nooit iets tusschen ons voorgevallen, dat 't kind niet aan haar moeder zou durven vertellen. Maar ... daar komt 't ook haar vader ter oore, en die, 'n streng en onverdraagzaam man, wil onmiddellijk 'n eind aan onze omgang gemaakt zien.

— Zéér verstandig, knikte de Baad goedkeurend met het hoofd. Wie weet, waartoe die ontmoetingen ten slotte hadden geleid...

Sluiten