Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'Cornelius schokte driftig met den schouder.

— Hoe 't zij, hij heeft een krachtdadige scheiding bewerkstelligd. Hij heeft 't meisje weggestuurd naar 'n zuster van hem in 'n andere plaats, waar zij verder zal worden opgevoed.

— En waar is dat... ?

— Houd u me ten goede, dat ik u dat niet vertel. Als u 't weet, weet Claude 't ook.

— En is dat de heele geschiedenis?

— Hat is de heele geschiedenis... met dit slot er nog bij, dat Annemarie en ik hebben afgesproken samen te trouwen; over één jaar, twee jaar, driejaar, maar met elkaar trouwen zullen we.

— En dat is 't cardinale punt. Want je zal toch zeker zelf wel begrijpen, dat we daartoe nooit onze toestemming geven?

— Nooit is zoo'n groot woord...

— Het eenige woord in deze kwestie. Nooit.

— U vergeet, zei Cornelius, zich met kracht beheerschend, dat ik geen klein kind meer ben, dat zich gezeggen laat. Ik heb haar belofte. Zij heeft mgn belofte. Daarmee is alles gezegd.

— Cornelius, smeekte zijn moeder zacht. Spreek niet zoo absoluut: bedenk wat je zegt... Besef je wel goed, wat je wil doen? wat 't beteekenen zou, 'n huwelijk van jou met 'n meisje beneden je stand, niet van jouw ontwikkeling en beschaving en bovendien Boomsch? Begrijp je wel, hoe je daardoor in een valsche positie zou komen te staan... dat 'n heeleboel van je vrienden en kennissen niet meer met je willen omgaan, dat je verbannen zult worden uit de kringen, waarin

Sluiten