Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je je thuis-voelt, omdat die in je vrouw nooit huns gelijke zullen willen erkennen ... Cornelius, je bent in 'n bepaalde omgeving geboren, je bent gebonden aan bepaalde maatschappelijke wetten en instellingen, dat alles kan je niet straffeloos verzaken, — je zal nooit gelukkig worden, en je zal haar niet gelukkig maken ...

— Moeder, zei Cornelius ongeduldig, als je van elkaar houdt, dan vraag je niet naar maatschappelijke dingen, — dan maak je elkaar, ondanks alles, gelukkig!...

De moeder boog het hoofd. Toen zij met nadruk, hartstochtelijk pleitend, dit had gezegd: dat alles kan je niet straffeloos verzaken... had zij aan haar eigen toestand gedacht. En het antwoord van haar zoon: Moeder, als je van elkaar houdt, dan m'ddk je elkaar gélukkig! had haar een schok gegeven van smart en wroegende pijn. 0, nooit zou zij in staat wezen dat te herhalen: „dan vraag je niet naar maatschappelijke dingen!" want... o, zij bezat niet meer het onstuimig, prachtig-zelfzuchtig élan van de jeugd... en zij vroeg er wel naar, zij hechtte er boven alles aan, en zij offerde daaraan haar eigen levensgeluk op en dat van haar lieven vriend...

Maar haar man was aan het spreken gegaan, en zij luisterde naar zijn droge, deftige stem:

— Zoon, het lijkt mij het beste, dat wjj voor 't oogenblik dit onderwerp laten rusten. Over 'n poosje zie je 't zelf wel in, dat dat huwelijk een onbestaanbaarheid is, dus... is elk woord, dat wij er nu over zeggen te veel.

Sluiten