Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkje: een teekening van een klavecimbel-spelend meisje, in zijde gewerkt op soupel, fijn stramien met daaronder in zwarte letters op wit, de woorden:

Le même penchant noas unit.

Zij keek er naar met een verteederden, weemoedigen glimlach. Dat had zij voor hem gemaakt, in den eersten tijd toen zij in Amsterdam was, en al haar gedachten nog vol waren van hèm ... Le même penchant nous unit... zij waren

immers beiden muzikaal, en dan deze woorden

konden óok nog een andere beteekenis hebben: le même penchant nous unit.

Met hoeveel liefde en hoop en verlangen had zij met eindeloos geduld steekje na steekje gewerkt... hoe was haar ziel steeds van een zachte vreugde, een bljj vertrouwen op de toekomst vervuld...

De toekomst... ? die was er mi. En ...

Zij had nooit meer rechtstreeks iets van Cornelius gehoord. Dacht hij nog wel eens aan haar, of... had hij haar al lang vergeten in den maalstroom zijner wereldsche genoegens ... haar, het kleine meisje, het kind, waarvan hij eens beweerd had zoo oprecht-veel te houden? Zij wist het niet. Maar ook wist zij niet, of de zekerheid, dat zijn liefde voor haar maar een voorbij-gaande episode in zijn leven was geweest, haar hevig smarten zou. Wel zou zij een diepen weemoed voelen, een stille, zachte pijn... maar zij zou niet een moordende droefheid ondervinden,

Sluiten