Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schellekoord, een geschenk van Annemarie, en Truitje verscheen in haar gala-kleedij, een stijf gesteven paars katoenen japon, een zwart-zijden schortje, een tullen cornetje met smalle plooitjes en echte kant als volant, fijne witte eigen gebreide kousen en zwarte everlasting pantoffels zonder hak, want Neef Sebart wenschte, dat zyn dienstmeisjes zich geruischloos door de kamer bewogen. Truitje klopte bescheiden, en voorzag eiken gast van een bordje, vorkje en mesje; om zich vingers en mond af te vegen moest elk, zooals dat gewoonte was *), zijn eigen zijden foulard maar gebruiken.

Truitje verliet de kamer, om na een oogenblik zegevierend terug te komen met de zilveren gebak-mand, die nauwelijks tot den rand met evenveeltjes was gevuld.

Neef Sebart kreeg een kleur van verontwaardiging. Wat beteekende dat? Hy schraapte zyn keel, opende den mond om te spreken, en hoewel hij eigenlijk niet goed durfde, overwon toch zijn woede zyn vrees? en hij barstte uit, zy het met schorre stem:

— Trui, is dat alles wat ik binnen krijg van mijn anderhalve maat bloem?

Truitje wierp haar meester een vernietigenden blik toe. Even bleef zij stokstijf staan, maar verdween toen uit de kamer, om echter terstond terug te komen met een opgehoopte schaal evenveeltjes, smakelijk bestrooid met suiker en kaneel:

') Vingerdoekjes of papieren servetjes waren nog niet in gebruik.

Sluiten