Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de aard hebben, mijnheer. Cantzlaer is er niets op gesteld, en... hoe uw eigen vader d'r over denkt, dat weet ik óók niet...

— Mijn vader, zei Cornelius trotsch, kan mij niet beletten mijn wil te doen. En ... hij nam de sterke kleine hand van Annemarie in de zgne: als zij mij trouwen wil, dan kan, dan mag héér vader haar niet beletten héar wil te doen.

De moeder schudde bedenkelgk het hoofd. En wees naar den ingang van de huiskamer, om Cornelius nogmaals te nooden binnen te gaan. En Cornelius gehoorzaamde haar wenk, en trad het vertrek in, waar Annemarie het grootste gedeelte van haar leven doorbracht, en een eigenaardige ontroering beving hem bg de gedachte daaraan.

En is dit nu jouw omgeving, Annemarie? vroegen zijn teedere oogen, en hij vond het intiem en gezellig in de lichte kamer, waar Annemarie's eenvoudig-bekoorüjk figuurtje zoo volkomen in paste. Zij droeg een kort jakje van frischgebloemd katoen met gladde, tot den elboog reikende mouwen en met een geplooid batisten halsdoek, op een witten rok, en in deze sobere kleedij zag zij er uit om te stelen.

Hij had niets liever gedaan, dan'haar op zijn knie trekken, en haar, tusschen zgn kussen door, verliefde woordjes in het oor fluisteren, maar om de aanwezigheid harer moeder moest hjj dat natuurijjk laten. Maar zgn blik deed haar blozen, en verlegen zette zg zich wat achter haar moeder neer.

Sluiten