Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Staat het huiverende schokken van haar leden te bedwingen. Zij poogde het te zeggen wat zy zeggen moest, wat zij zeggen wilde, omdat het haar onmogelijk was, dit ontzettend geheim langer alleen te bewaren, omdat zij krankzinnig zon worden, als zjj het langer verzwijgen moest, maar zij kon niet... twee, driemaal openden zich haar droge, verstijfde lippen, maar gaven geen geluid. Toen zeide zij met heesche, hokkende stem:

— Jongen ... hjj heeft... hy heeft zelf...

— Moeder! Zij zweeg ...

— Moeder... heeft hij zelf...

— Ja!...

Het klonk als een kreet, als een roep om hnlp...

En toch wilde hij de waarheid niet aanvaarden. En nogmaals vroeg hij, al voelde hjj het zelf, hoe hij haar pijnigde, hoe hjj zichzelf innerlijk verscheurde door die vraag:

— Heeft hij ... heeft hij zelf...?

— Ja! kreet zij weer. En nu ook brak haar verstarring door in een smart van tranen. Zij viel neer op den divan, en steunde en snikte, en wrong zich het hoofd diep in de kussens weg, om de gillen, , die wilden komen, te smoren.

Een oogenblik stond Cornelius roerloos. Om mij... klonk het in hem, om mij... En doof en blind luisterde hij alleen maar naar dien éenen harden klank, die als met korte, doffe slagen zyn hoofd doordreunde: om mij, en staarde hij naar dat ééne paar woorden, dat hjj als tastbaar

Sluiten