Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor zich zag: om my'... om my'... En toen opeens drong in zyn verbijsterden geest het geluid van het wilde geschrei zyner moeder, en met een schok ontwaakte hy tot het besef van de werkelijkheid: hij wist... hij voelde... dat hij haar vergeving moest vragen...

Hij zonk bjj haar neer op de knieën, en legde zijn hand op haar hoofd.

— Moeder, fluisterde hy, smeekend met bevende lippen, kunt u ... mij dat vergeven ... ?

Zjj zat eensklaps recht overeind, en in den bleeken schemer zag hjj haar zwarte oogen als vlammen glanzen in het witte gezicht. Zij omvatte zijn hoofd met beide handen, en bukte zich om hem recht in het gelaat te kunnen zien, en zei met een heel diepe, heel zachte stem:

— Neen, arme jongen, jij niet, jij niet... Jouw schuld is 't niet! Ik ben de schuldige..» Omdat ik hem ontrouw was.

Cornelius boog het hoofd in haar schoot. In het eerste moment voelde hjj niets dan de grenzelooze verlichting, de eindelooze dankbaarheid, dat zijn angst van hem was weg-genomen... Toen besefte hy in vollen omvang, wat zjjn moeder nu voelen moest na de spontane daad van haar bekentenis, en hij stond op, ging naast haar zitten, en trok haar met innige teederheid dicht in zijn armen. Hij liet haar afgetobde hoofd rusten aan zijn schouder, en streelde zacht haar arme, koude handen ...

Ontrouw ... zijn moeder was zijn vader ontrouw geweest... ach, had hij het niet altijd

Sluiten